Zalantza.

Oiartzun, 2009ko urtarrilaren 6a

Ene laztana,

Ez dakit zer egin. Egunero ikusten zaitut. Hitz egiten dugu. Gero, agurra. Eta zirarra mikatz hori.

Gaur ere bai, berriro, ez naiz ausartu. Nire adore. Non dago? Zergatik bakarrik utzi nau momentu horretan. Hain beharrezkoa da niretzat. Eta berriz, zalantza. Beldurra daukat. Beldur hotz eta beltza. Izialdura. Eta okerrena errealitatea da: zu gabe bizi naiz.

Orduak luzeagoak dira. Nire bizkarrean zintzilikatzen dira eta esesten naute. Bitartean, zu. Hitz bat. Begitarte bat. Begirada bat. Isiltasun bat. Nire isiltasuna.

Lehen unea beti. Zure iribarrea. Eta dena aldatu da. Zurekin nago eta amodiozko hitzak ez dira beharrezkoak. Zure presentzia nahikoa da.

Gero, zu bazoaz. Ni geratu naiz. Gure bideak urrundu dira. Eta haiekin nire zalantza agertzen da.

Maite zaitut esaten dut, baina zu ez zaude nirekin, eta bi hitz horiek bakarrik geratzen dira. Ni bezala.

Orain, nirengana etortzen zara, idazten dudan bitartean. Zer egingo dut? Zer?

Egunsentian.

   Regresé a Euskalherria después de muchos años. Transcurrido ese tiempo, el aitona (abuelo) era ya el único que me seguía esperando.
   Llegué sin avisar. Le vi de lejos, junto a la cerca. La misma que pusimos juntos para delimitar los contornos de nuestro terreno. Lagun (Amigo) ladró y él se giró.
  Supe por su sonrisa que me había reconocido al instante. A pesar de la barba, de la ropa y de las estaciones vividas separados.
  Supo por mis lágrimas, las que brotaban sin quererlo, que volvía para pedirle perdón.
  Me abrazó mientras yo murmuraba:
Barkatu, aitona. (Perdón, abuelo).
  El susurró tarareando:
Baina, honela, ez zen gehiago txoria izango.
Eta nik txoria nuen maite,
eta nik txoria nuen maite.
(Pero, de este modo, ya no sería un pájaro.
Y yo amaba el pájaro,
yo amaba el pájaro).